غزل شمارهٔ ۳۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انهرا۹ بیت

آشنا خواهی گر ای دل با خود آن بیگانه رااول از بیگانه باید کرد خالی خانه را

آشنایی‌های آن بیگانه پرور بین، که منمی‌خورم در آشنایی حسرت بیگانه را

چشم از آن چشم فسونگر بستن از نامردمیستواعظ کوته نظر کوته کن این افسانه را

گر گریزد عاشق از زاهد عجب نبود، که نیستالفتی با یکدگر دیوانه و فرزانه را

کاش می‌آمد شبی آن شمع در کاشانه‌امتا بسوزانم ز غیرت شمع هر کاشانه را

نیم جو شادی در آب و دانهٔ صیاد نیستشادمان مرغی که گوید ترک آب و دانه را

تا درون آمد غمش، از سینه بیرون شد نفسنازم این مهمان که بیرون کرد صاحبخانه را

در اشکم را عجب نبود اگر لعلش خریدجوهری داند بهای گوهر یکدانه را

بس که دارد نسبتی با گردش چشمان دوستزان فروغی دوست دارد گردش پیمانه را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره آشنایی و فاصله میان عشق و اشتیاق است. شاعر از یک بیگانه صحبت می‌کند که به خاطر آشنایی‌هایش، دلش از حسرت پر شده است. او به عواطف خود اشاره می‌کند و می‌گوید که جدایی از محبوب و زاهد طبیعی است و این عشق و دیوانگی با هم در تضادند. شاعر آرزو می‌کند شمعی (محبوب) به خانه‌اش بیاید تا به گرمی و عشق خانه را روشن کند. او به اندوه‌هایی اشاره می‌کند که از دلش بیرون می‌آیند و همچنین به ارزش عشق و زیبایی‌های آن. در نهایت، شاعر به رابطه خاصی که میان چشمان محبوب و دل عاشق وجود دارد، تأکید می‌کند.