شمارهٔ ۱۳
منم که مهر نبی و ولی پناه من استدعای نایب حق ورد صبحگاه من است
ز پادشاه و گدا فارغم بحمد اللّهگدای خاک ره دوست پادشاه من است
ز وصل او نشکیبم گرم به تیغ زنندرمیدن از در دولت نه رسم و راه من است
به حال من نظری میکن ای امام زمانکه التفات تو کفاره گناه من است
مرا ز دنیی و عقبی غرض وصال شماستجز این خیال ندارم خدا گواه من است
بر آستان شما رو نهادهام زان رویفرا ز مسند خورشید تکیهگاه من است
ز موجهای حوادث مرا چه باک ای فیضچو مهر حیدر و اولاد او پناه من است
وگرنه ذکر حقم بر زبان خروشی نیستبه دل محبت این قوم عذرخواه من است