غزل شمارهٔ ۹۴۳
صبر از دلم برخواست ساقیا بیا هی هیعشق همچنان برجاست ساقیا بیا هی هی
دین بخویشتن لرزید دل طمع ز جان ببریدعشق نیست اژدرهاست ساقیا بیا هی هی
هی بر آتشم آبی درد باده با تابیشعله از دلم برخواست ساقیا بیا هی هی
سر شد از نگاهی مست دین و دل برفت از دستفتنه هم ز ما بر ماست ساقیا بیا هی هی
گر فزون دهی گر کم میفزاید از دل غمهر چه میکنی زیباست ساقیا بیا هی هی
هی بیار پی در پی یکدمم ممان بی میباده تو روح افزاست ساقیا بیا هی هی
فیض دل ز کف داده بهر ساقی و بادهمجلس طرب آراست ساقیا بیا هی هی