غزل شمارهٔ ۹۱۵
دل و جانم اسیر غم تا کیخستهٔ محنت و الم تا کی
عمر را صرف هرزه کردن چندمایهٔ حسرت و ندم تا کی
دلم از فکرهای بیهودهدایم الحزن و النقم تا کی
نقش بیاصل آرزو و املبر دل و جان رقم زدن تا کی
محنت رنج تو بتو تا چندغصه و درد دمبدم تا کی
کردها منتج پشیمانیگفتها مورث ندم تا کی
در ره دین و در طریق هدیاعمی و ابکم و اصم تا کی
جان علوی بقید تن تا چنددشمنان شاد و محترم تا کی
ان حق تا بچند خار و سبکو ان باطل ولی نعم تا کی
غفلت از یاد آخرت تا چندغم دنیا و بیش و کم تا کی
حرف جمشید و تخت کی تا چندیاد آفرید و جام جم تا کی
گفتن حرفهای بیهودهبه نواهای زیر و بم تا کی
بیش ازین شاعری مکن ای فیضاین سخنهای کم ز کم تا کی