غزل شمارهٔ ۸۵۴
گفتی مرا کن ذکر هو سبحانه سبحانهمن از کجا و یاد او سبحانه سبحانه
باید چو ذکر هو کنم در سینه نقش او کنمتا روی دل آنسو کنم سبحانه سبحانه
کی میتوانم ذکر او کی میتوانم فکر اوکی میتوانم شکر او سبحانه سبحانه
امرش نبودی گر مرا کی ذکر من بودی روامن از کجا او از کجا سبحانه سبحانه
از پیش من کی میرود از من جدا کی میشودنسیان و یادش چون شود سبحانه سبحانه
خود ذکر اویم سر بسر گرچه ز ذکرم بیخبروز خود نمیدانم خبر سبحانه سبحانه
ذکرممن و او ذاکر است شکرممن و او شاکر استعینم من و او ناظرم سبحانه سبحانه
هم ذاکر و مذکور او هم شاکر و مشکور اوهم ناظر و منظور او سبحانه سبحانه
جان مرا جانان بود جانم تن و او جان بوداو کی ز من پنهان بود سبحانه سبحانه
هم جان و هم جانان من هم مایهٔ درمان منسرمایهٔ احسان من سبحانه سبحانه
گه منع و گه احسان کند گه درد و گه درمان کنداو هر چه خواهد آن کند سبحانه سبحانه
گاهی ازو گریان شوم گاهی ازو خندان شوماو هرچه خواهد آن شوم سبحانه سبحانه
گه سازدم که سوزدم گه درّ دم گه دوزدمگه مستیی آموزدم سبحانه سبحانه
جان غرق شد در بحر او دل گم شد اندر های و هوای فیض بس کن گفتگو سبحانه سبحانه