غزل شمارهٔ ۸۲۳
شب و روز در ره تو من مبتلا نشستهتو گذر کنی نگوئی تو کئی چرا نشسته
ز تو کار بسته دارم دل و جان خسته دارمبدر طبیب عشقم بامیدها نشسته
چه شود همین تو باشی ره مدعی نباشدمن و شمع ایستاده تو بمدعا نشسته
ز دو چشم نیم خفته باشاره نکته گفتهکه برد دل نهفته بکمین ما نشسته
بتو کی رسد نگاهم که ز زلف و چشم و ابروبرهش سلاح داران همه جابجا نشسته
بتو چون رسد فغانم چو پر از صداست کویتز فغان داد خواهان که براهها نشسته
همه رنج و محنت و غم همه درد و سوز و ماتمسپه بلای عشقت چه بجان ما نشسته
ره خیر ا گر بپوئی دل خستهٔ بجوئیچو ملک چو حور بینی بدر دعا نشسته
چو ز دست فیض آید به جز از فغان و نالهچکنم بغیر زاری من در بلا نشسته