غزل شمارهٔ ۸۱۷
ز حق رسید ندا لا اله الا هودلم ربود ز جا لا اله الا هو
ندای نور فشان روشنائی دل و جانندای شرک زدا لا اله الا هو
سروش هاتف غیب این ندا بجان درداددلا توهم بسرا لا اله الا هو
چو گوش هوش بدادم منادی حق راشنیدم از همه جا لا اله الا هو
ندای هوش ربا «لیس غیره دیار»ندای هوش فزا لا اله الا هو
خدا گواه و ملایک گواه و دانایانکفی بهم شهدا لا اله الا هو
نظر بعالم جان کردم از دریچهٔ دلندیده دیده سوی لا اله الا هو
نوشته کرد خط مهوشان بخط غباربکلک صنع خدا لا اله الا هو
اشارهای خوش چشم مست محبوبانبغمزه کرد ادا لا اله الا هو
نظر بزلف دو تا کن بجوی موی بموببین ز تای بتا لا اله الا هو
ندا کند دل هر ذره کای ز حق غافلبخوان ز جبههٔ ما لا اله الا هو
بآسمان نگرو برو بحر و سهل و جبلنوشته بین همه جا لا اله الا هو
کتاب عنصر و افلاک را ورق بورقنوشته دست قضا لا اله الا هو
ببحر خواست خروشی که غیر او کس نیستز کوه خواست صدا لا اله الا هو
بگوش جان چو رسید از ازل سماع الستطپید و گفت بلی لا اله الا هو
دلی که شد خنک از چشمهٔ عباداللهچشد ز برد رضا لا اله الا هو
دلی که گرم شد از زنجبیل حب حبیبکند دروش فنا لا اله الا هو
خدای فیض کند بر زبان او جاریبهر نفس همه جا لا اله الا هو