غزل شمارهٔ ۸۰۲
تا بکی در مقام نازی توچه شود گر بما بسازی تو
حسن رویت ز عشق دارد سازاز چه با عاشقان نسازی تو
دست پرورد عشقبازی مانشود گر بما نبازی تو
ز آینه عشق ما نمود رختسزد الحق بما بنازی تو
در تو یکذره از حقیقت نیستپای تا سر همه مجازی تو
مینوازش بلطف خود گاهیگرچه از فیض بینیازی تو
مردم از غم سحر نخواهی شدشب هجران چه بس درازی تو