غزل شمارهٔ ۷۶۱
مهرت بجان بهار دل داغدار مناز مهر جان خزان نپذیرد بهار من
در آتش هوای تو خاکستری شدمشاید که باد سوی تو آرد غبار من
میافکنم براه تو تا خاک ره شودباشد قدم نهی بسر خاکسار من
گفتی مگوی قصه و اندوه خود بکسخون شد ز غصه تو دل راز دار من
من چون نهان کنم که ز غم پرده میدردخون جگر بزیر مژه اشکبار من
در روز حشر چون ز عمل جستجو کنندگویم بآه رفت و فغان روزگار من
غم از دلم دمار بر آورد و آن نگارننشست ساعتی بکرم در کنار من
خاموش باش فیض ازینقصه دم مزننه کارتست شکوه ز خوبان نه کار من