غزل شمارهٔ ۷۳۵
نه چشم آنکه برویش نظر توان کردننه پای آنکه بکویش گذر توان کردن
نه آن قرار که تاب رخش توان آوردنه آن شکیب که بی او بسر توان کردن
نه همدمی که باو درد دل توان گفتننه محرمی که ز رازش خبر توان کردن
نه آن نفس که دعا چون کنی قبول شودنه آن قبول که سر خاک در توان کردن
نه سر چو گوی بمیدان او توان افکندنه پیش خنجر او جان سپر توان کردن
دلم دلی نه که در وی بگنجد اینهمه غمغمش غمی نه که از دل بدر توان کردن
کجا روم چکنم درد خود کرا گویمز خویش کاش زمانی سفر توان کردن
بیا بیا بقضای خدای تن در دهگمان مبر که علاج دگر توان کردن
بدوست دوست شو و تلخ دهر شیرین کنکه زهر را بمحبت شکر توان کردن
بآنچه دوست کند دوست باش با او دستبدین وسیله مگر در کمر توان کردن
چنان محبت او جا گرفت در دل فیضکه پیش تیر غمش جان سپر توان کردن