غزل شمارهٔ ۶۱۹
بدوست حال دل سوگوار را چه نویسمبیار غار خود احوال غار را چه نویسم
بروز عید خود آن مایهٔ سرور و سعادتحکایت غم شبهای تار را چه نویسم
غم فراق عزیزان فزون ز حد شمار استچگونه عرض کنم بیشمار را چه نویسم
ز دست رفت مرا کار و بار تا تو برفتیبجان کار غم کار و بار را چه نویسم
کنار کردی و شد بیکرانه درد و غم منحدیث درد و غم بیکنار را چه نویسم
قرار دل چو توئی بیتو دل قرار نداردسوی قرار ز غم بیقرار را چه نویسم
بمن ز سوی تو هرگز پیام و نامه نیامدحدیث یک غم بیش از هزار را چه نویسم
غبار غم بسر هم نشست در دل تنگمچو گویم از دل تنگ و غبار را چه نویسم
چها که بر سرم آورد روزگار جدائیشکایت ستم روزگار را چه نویسم
حکایت غم هجران شنید هر که دلش سوختبدوستان سخن شعله بار را چه نویسم
بروزگار من آنها که از فراق تو آمدز صد هزار هزاران هزار را چه نویسم
خموش فیض که بر یار حال پنهان نیستبیار قصه هجران یار را چه نویسم