غزل شمارهٔ ۶۱۷
من واله جمال فروزان یک کسمآشفتهٔ دو زلف پریشان یک کسم
سامان مرا یکی و سر من یکی بودسودا یکی و بیسر و سامان یک کسم
هر جا بهر که روی کنم سوی او بودبینای یک جمالم و حیران یک کسم
جمعیتم ز جمع کمالات یک کس استشیدای یک جمیل و پریشان یک کسم
تیغ ار کشد بقصد سرم بسملش شومدر مذبح محبت قربان یک کسم
مشرک نیم پرستش باطل نمیکنمحق بین و حق پرست بفرمان یک کسم
از هر خسی قبول عطائی نمیکنممستغرق مواهب احسان یک کسم
چون گربگان بسفرهٔ هر کس نمیرومهمچون شتر نواله خور خوان یک کسم