غزل شمارهٔ ۶۱۶
اگر آهی کشم دریا بسوزمو گر شوری کنم دریا بسوزم
شود دل شعله چون بر یاد روئیشوم تن شمع و سر تا پا بسوزم
کنم هرچند پنهان آتش جانمیان انجمن پیدا بسوزم
خوشم با سوختن در آتش عشقبهل تامن در این سودا بسوزم
در آنجا هر که باشد هر چه باشدبسوزد ز آتشم هرجا بسوزم
کنم گر اقتباسی ز آتش قدسوجود خویش سر تا بسوزم
نیارم تاب یا آرم ندانمتجلی کنم بسازم تا بسوزم
نه من ماند نه ما ماند چو آئیبیا تا بی من و بی ما بسوزم
ترا خواهم مرا گر تو نخواهیتجلی بیشتر کن تا بسوزم
بسوزد ظاهر و باطن ز سوزماگر پیدا و گر پنهان بسوزم
ز سوز جان اگر حرفی نویسمورق را سربسر یکجا بسوزم
چو فیض ار دم زنم از آتش دلزبان و کام با لبها بسوزم