غزل شمارهٔ ۵۹۹
نگاهی کن که شیدای تو گردمخرابم کن که ماوای تو گردم
سراپا در سراپای تو محومبقربان سراپای تو گردم
چو بالایت بلائی کس ندیدهبلا گردان بالای تو گردم
حدیثی زان لب شیرین بفرماکه شورستان سودای تو گردم
برقص آجلوهٔ مستانهٔ کنکه مدهوش تماشای تو گردم
بغمزه آب ده تیغ نگه رافدای چشم شهلای تو گردم
بیفکن سایهٔ خود بر سر فیضاسیر قد رعنای تو گردم