غزل شمارهٔ ۵۶۸
بیا بیا بسرم تا بپات جان بدهمجمال خود بنما تا ز خویشتن بروم
بخار زار فراق تو راه گم کردمبیا بگلشن وصل ابد نمای رهم
بیا بیا که ز عمرم نماند جز نفسیبود بشادی وصل تو آن نفس بدهم
بیا بیا که نیم بیتو جز تنی بیجانبطلعت تو درین تن هزار جان بنهم
بیا بیا که فراق تو رنجهام داردبمقدم تو مگر زین بلای بد بجهم
بیا بیا و سرم را ز خاک ره بر گیربجاست تا رمقی عنقریب خال رهم
بیا بیا که شود سیئات من حسناتتوئی ثوابم و دور از تو سر بسر گنهم
بیا بیا که هنوزم نفس در آمدنستبرس بچاره که تن جان بجان جان بدهم
بیا بیا و گناهم ببخش و رحمت کنبنور خویش بیفروز چهرهٔ سیهم
گدائی درت ار فیض را شود روزیوحید دهرم و بر هر دو کون پادشهم