غزل شمارهٔ ۵۶۷
تا کی ز فراق تو نهم بر سر غم غمتا چند بدل غصه نشیند بسر هم
ای صیقلی اشک بیا تا بزدائیماین زنگ که از سینه بهم آمده از غم
ای بلبل همدرد دمی گوش فرادارمن هم بسرایم بود این غم شودم کم
نی نی نکنم از غم هجر تو شکایتاز دوست چه آید همه شادیست نه غم غم
شاد است دل اگر از دوست رسد زخمخوش باد تراوقت که گردی پی مرهم
هرچند برآورد ز دل گوهر اسرارغواص زبان هیچ ازین بحر نشد کم
بسیار سخن بر سخن از سینه زند جوشدل پر شود از قحط سخن گر نزنم دم
آید سخن از دل بزبان تا که برآیددربان بآن رو کند از قحطی همدم
نازم بدل و سینه دریا دل خود فیضهر چند غم آید بودش جای دگر غم