غزل شمارهٔ ۴۷۷
دلبرا درد مرا درمان تو باشعاشقانرا سر توئی سامان تو مباش
درد بیدرمان مرا در جان ز تستهم دوای درد بی درمان تو باش
شد دل بریانم از تو داغدارمرهم داغ دل بریان تو باش
در ره تو جان و دل کردم فدامر مرا هم دل تو و مرهم تو باش
دل برفت و جان برفت ایمان برفتدل تو باش و جان تو باش ایمان تو باش
بی دلانرا دلبر و دلدار توعاشقانرا جان تو و جانان تو باش
از سر هر دو جهان برخواستمفیض را هم این و هم آن تو باش