غزل شمارهٔ ۴۷۲
ای نگاه خفتهات صیاد کسغمزهٔ مستانهات جلاد کس
باد ویران از غمت دلهای ماای خراب توبه از آباد کس
کم مباد از عاشقان بیداد توای فدای جور و ظلمت داد کس
ای که هم شادی ز تو هم غم ز توشاد میکن خاطر ناشاد کس
ای ز نو بر عشقان بیدادهاغیر بیداد تو ندهد داد کس
کی رسی هرگز بفریاد کسییا رسد هرگز بتو فریاد کس
ای که در یاری کسانرا روز و شبهیچ میآری تو هرگر یاد کس
فیض از بیداد تو شد داد خواهکی دهد بیداد خوبان داد کس