غزل شمارهٔ ۳۹۷
جور ز حد ببر مگو جور زیاد میشوداز نظری بروی تو جور تو داد میشود
جور و جفا ز تو رواست هرچه تو میکنی بجاستگر تو همه وفا شوی حسن کساد میشود
جور و وفا بهم خوش و مهر و جفا بهم نکوستهست جفا صلاح حسن گرنه فساد میشود
لطف نهان بجلوه آر تا برود دلم ز کارحسن چو جلوه میکند عشق زیاد میشود
نیست مرا به جز تو کس مونس من توئی و بسغم بدلم چو میرسد دل بتو شاد میشود
برک و نوای من توئی باد صبای من توئیعقده غنچه دلم از تو گشاد میشود
چون تو بیاد آئیم خود بروم زیاد خودفیض در آن زمان همه معنی یاد میشود