غزل شمارهٔ ۳۲۹
دست از دلم بدار که تابم دگر نمانداز بس سرشک ریختم آبم دگر نماند
تا چند و چند با دل خونین کنم عتابگشتم خجل ز خویش عتابم دگر نماند
ای یار غمگسار دگر حال دل مپرسبستم زبان ز حرف جوابم دگر نماند
پندم دگر مده که نمانده است جای پندلب را به بند تاب خطابم دگر نماند
آسودگی نماند دگر در سرای تنبیزار گشتم از خود و خوابم دگر نماند
پایم فتاد از ره و دستم ز کار ماندپیری شتاب کرد و شتابم دگر نماند
دیریست درد میکشم از عیش روزگاردر جام خوشدلی می نابم دگر نماند
در جستوجوی آب کرم بر و بحر راگشتم بسی بسر که سرابم دگر نماند
ای یار فیض برده ز باران صحبتمدامان بگش ز فیض سحابم دگر نماند