غزل شمارهٔ ۳۳۰
چو تو در بر من آئی اثری ز من نماندچو جدا شوی ز جانم رمقی بتن نماند
سخن از دلم برآید بزبان که با تو گویمچو نظر کنم بسویت بزبان سخن نماند
بوطن چو بیتو باشم بودم هوای غربتبسفر چو با تو باشم هوس وطن نماند
ز لطافت خیالت ز تجلی جمالتهمه جان شد است این تن تن من بتن نماند
بنما رهم بجائی که همین تو باشی آنجاغم جان و تن نباشد سر ما و من نماند
دل و جان نخواهم الا که دهم بخدمت توچو بخدمت تو آیم دل و جان بمن نماند
دم نزع گفت جانم ز بدن چها کشیدمهله دوستان بشارت که ز غم بدن نماند
پس مرگ اگر بیادت نفسی ز جان بر آرمشود اخگر این تن من بدن و کفن نماند
بزمانه یادگاری چو سخن نباشد ای فیضبرسان سخن بجائی که دگر سخن نماند