غزل شمارهٔ ۳۰۵
دلی کز دلبری دیوانه باشدبکیش عاشقان فرزانه باشد
دلی کو از غمی باشد پریشانکلید عیش را دندانه باشد
غم آمد مایه شادی در این راهخوشا آندل که غمرا خانه باشد
نخواهم من بهشت و کوثر و حوربهشت من غم جانانه باشد
خیالش حور و اشکم نهر کوثرشرابم عشق و دل پیمانه باشد
چو پروازی کنم یا جای گیرمپر و بالم غم و غم لانه باشد
غم عشقی که پایانی ندارددل و جان منش کاشانه باشد
دلم جز درد و غم چیزی نخواهدچرا خواهد مگر دیوانه باشد
مبادا غم دلی را جز دل منکه جای گنج در ویرانه باشد
اگر جای دگر مسند کند غمدلم چون آستین خانه باشد
بر من غیر غم افسون وزرقستبر من غیر عشق افسانه باشد
کسی را کو دمی بی غم سرآیدنباشد آشنا بیگانه باشد
بهر جا هر غمی باشد بهل فیضکه جز جان منش کاشانه باشد