غزل شمارهٔ ۲۹۲
چکنم دلی را که ترا نباشدچکنم تنی را که بقا نباشد
بزمین زنم سر بفنا دهم جانبرهت سر و جان چو فدا نباشد
بروم در آتش اگرم برانیکه بسوزم آنرا که سزا نباشد
شکنم دو پا را برهت ار نپویدببرم دو دست ار بدعا نباشد
بکنم دو چشمی که ترا نبیندنبود در و نور و ضیا نباشد
ببرم زبانرا چه نگویدت شکردو لبم به بندم چه ثنا نباشد
نخورم ز نانی که نه طاعت آردچکنم طعامی که غذا نباشد
بکجا برم تن نکشد چو بارتبکجا برم جان چو فدا نباشد
دلم ار نسازد ببلای عشقتسزد ار بسوزد چو سزا نباشد
بجفا بسوزم ببلا بسازمکه شنید عشقی که بلا نباشد
بجهنم آیم چو توئی در آنجانروم بجنت که لقا نباشد
لب فیض بندم ز حدیث اغیارکه حدث بود کان ز خدا نباشد