غزل شمارهٔ ۲۹۱
هر کجا داغ و درد و غم باشدکاش بر جان من رقم باشد
نو بنو مرهمیست بر دل ریشدرد و داغی که دم بدم باشد
ز آتش عشقم ار بسوزد جانیا شود شعله دل چو غم باشد
خام افسرده را چو باید پختآتش عشق مغتنم باشد
هرکه در عشق میتواند سوختبجهنم رود ستم باشد
دارم امید آنکه در غم عشقدل من ثابت القدم باشد
وه که گلزار داغهای دلمخوشتر از روضهٔ ارم باشد
هرکه در دل نباشدش عشقیحاصلش حسرت و ندم باشد
فیض را بخت اگر کند یاریدر ره عشق حق علم باشد