غزل شمارهٔ ۲۹۰
کسی از عمر برخوردار باشدکه از عشق نگاری زار باشد
هوای دلبری ما پسند استدو عالم را بهل ز اغیار باشد
بغیر عشق دل چیزی نخواهدکه غیر عشق بر دل بار باشد
خلایق جمله در خوابند الادو چشم عاشقان بیدار باشد
ز کوی دوست میآید نسیمیکسی یابد که او هشیار باشد
کسی را کو ز عشقی برد بوئیچه پروای گل و گلزار باشد
دلی راکو بود داغی ز عشقیکیش با لاله یا گل کار باشد
کسی کو یافت ذوق لذت عشقز جنت گر زند دم عار باشد
بهشت دیگران گلزار باشدبهشت ما رخ دلدار باشد
نعیم زاهدان حور و قصور استنعیم عاشقان دیدار باشد
جحیم بیغمان دود است و آتشجحیم ما فراق یار باشد
نه پیچم از بلای دوست گردنکه در عشق امتحان بسیار باشد
کسی را میرسد لاف محبتکه چشمش زار و دل افکار باشد
بهشت فیض باشد عشق جانانز اشگش تحتها الانهار باشد