بخش ۲۴
چو آن نامه نزدیک خسرو رسیدزپیوستن آگاهی نو رسید
به ایرانیان گفت کامروز مهردگرگونه گردد همی برسپهر
زقیصر یک نامه آمد بلندسخن گفتنش سر به سر سودمند
همی راه جوید که دیرینه کینببرد ز روم و ز ایران زمین
چنین یافت پاسخ زایرانیانکه هرگز نه برخاست کین ازمیان
چواین راست گردد بهنگام تونویسند برتاجها نام تو
چوایشان بران گونه دیدند رایبپردخت خسرو زبیگانه جای
دوات و قلم خواست وچینی حریربفرمود تا پیش او شد دبیر
یکی نامه بنوشت بر پهلویبرآیین شاهان خط خسروی
که پذرفت خسرو زیزدان پاکز گردنده خورشید تا تیره خاک
که تا او بود شاه در پیشگاهورا باشد ایران و گنج و سپاه
نخواهد ز دارندگان باژ رومنه لشکر فرستد بران مرز وبوم
هران شارستانی کزان مرز بوداگر چند بیکار و بیارز بود
بقیصر سپارد همه یک بیکازین پس نوشته فرستیم و چک
همان نیز دختر کزان مادرستکه پاکست وپیوستهٔ قیصرست
بهمداستان پدرخواستیمبدین خواستن دل بیاراستیم
هران کس که در بارگاه تواندازایران و اندر پناه تواند
چوگستهم و شاپور و چون اندیانچو خراد بر زین زتخم کیان
چو لشکر فرستی بدیشان سپارخرد یافته دختر نامدار
بخویشی چنانم کنون باتو منچو از پیش بود آن بزرگ انجمن
نخستین کیومرث با جمشیدکزو بود گیتی ببیم وامید
دگر هرچ هستند ایرج نژادکه آیین و فر فریدون نهاد
بدین همنشان تا قباد بزرگکه از داد او خویش بدمیش وگرگ
همه کینه برداشتیم از میانیکی گشت رومی و ایرانیان
ز قیصر پذیرفتم آن دخترشکه از دختران باشد او افسرش
ازین بر نگردم که گفتم یکیز کردار بسیار تا اندکی
تو چیزی که گفتی درنگی مسازکه بودن درین شارستان شد دراز
چو کرد این سخنها برین گونه یادنوشته بخورشید خراد داد
سپهبد چو باد اندر آمد زجایباسپ کمیت اندر آورد پای
همیتاخت تا پیش قیصر چوبادسخنهای خسرو بدو کرد یاد
چو قیصر ازان نامه بگسست بندبدید آن سخنهای شاه بلند
بفرمود تا هر که دانا بدندبه گفتارها بر توانا بدند
به نزدیک قیصر شدند انجمنبپرسید زیشان همه تن بتن
که اکنون مر این را چه درمان کنیمابا شاه ایران چه پیمان کنیم
بدین نامه ما بیبهانه شدیمهمی روم و ایران یگانه شدیم
بزرگان فرزانه برخاستندزبان را به پاسخ بیاراستند
که ما کهترانیم و قیصر توییجهاندار با تخت و افسر تویی
نگه کن کنون رای و فرمان تو راستز ما گر بخواهی تن و جان تو راست
چو بشنید قیصر گرفت آفرینبدان نامداران با رای و دین
همیبود تاشمع گردان سپهردگرگونه ترشد به آیین و چهر