شمارهٔ ۷
تدبیر ماست در گرو عقل پیر مامعلوم تا کجا برسد زور تیر ما
برهان ز معرفت نگشاید در صوابنقش خطا زند همه کلک دبیر ما
در ملک دل تغلّب دیوان ز حد گذشتبد میکند کفایت ما را وزیر ما
تا دست دل به دامن زلف بتان زدیمباشد به روز حشر همین دستگیر ما
فیّاض غم مخور که دمادم رسد به گوشبانگ بشارت از لب لعل بشیر ما