شمارهٔ ۶۶۳

۵ بیت

اثر ندیده دل از حرف مهربانی توچو شمع تا به کی این گرمی زبانی تو

کسی چه‌گونه کند ضبط خود که دل‌ها رابه آشکار برد غمزة نهانی تو

تو گرم عذرِ ستم گشتی و مرا به لبشکایت آب شد از شرم همزبانی تو

هنوز طفلی و دانشوران عالم رازبان نکته فرو بست نکته‌دانی تو

به خط سبز نظر راندی آن‌قدر فیّاضکه گشت بر همه روشن سواد خوانی تو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و تأملات شاعر درباره عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که لحظه‌ای از بالا به پایین بیاید و بداند که شور و شوق زمانه در انتظار اوست. او زیبایی معشوقه را توصیف می‌کند و می‌گوید که حتی سروها به خاطر او احساس شرمندگی می‌کنند. دل‌ها به خاطر عشق و زیبایی او به درد آمده‌اند و در این میان، زاهدانی که فقط به فکر دین هستند، نمی‌توانند زیبایی و عشق حقیقی را درک کنند. شاعر به ناامیدی از دنیای مادی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند ارزش واقعی زندگی را به دست آورد. در نهایت، او به غم و اندوهی اشاره دارد که در زندگی بشری وجود دارد.