شمارهٔ ۵۷۶
چه افتم که خود آفتفزای خویشتنمهمه بلای من و من بلای خویشتنم
به باغ دهر ز بیم گزند هر ناکسهمیشه دشمن نشو و نمای خویشتنم
اگرچه خاک رهم جمله بر سر خویشموگرچه خارم لیکن به پای خویشتنم
مرا نه شکوه ز دشمن نه رنجشی از دوستکه پایمال جفا از وفای خویشتنم
هزار مرحله طی گرچه شد رهم فیّاضولی ز دوری منزل به جای خویشتنم