شمارهٔ ۵۷۱

۷ بیت

ترا خاطر به سوی دشمن بدخوست میدانمتو با من دشمنی لیکن ترا من دوست میدانم

نمی‌دانم گره بر رشتة کارم که زد اماکلید چاره‌ام آن گوشة ابروست می‌دانم

نه از ساقی نصیب من همین پیمانة خونستدل پیمانه هم پرخون ز دست اوست می‌دانم

عجب دارم اگر آمیزشی با او توانم کردکه نازش زودرنج و غمزه‌اش بدخوست می‌دانم

نمی‌دانم دل گمگشته را آخر چه پیش آمدولی در حلقة آن طرّة جادوست می‌دانم

نمی‌افتد به من تشریف شادی ای رفیق مناگر تا پا نیفتد تا سر زانوست، می‌دانم

مگو فیّاض از زاهد که با من در نمی‌گیردتو او را مغز و من او را سراسر پوست می‌دانم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و احساس عمیق خود به محبوب صحبت می‌کند. او می‌گوید که تنها دانشی که دارد، نام محبوب است و همین کافی است. او از ضعف و ناتوانی خود ناله می‌کند و احساس حسرت عمیقی نسبت به عشقش دارد. شاعر می‌گوید که اگر همه چیز را به دست آورد، باز هم چیزی از خاک نیست که بر سرش بریزد. او به این فکر می‌کند که در کوی محبوب، هیچ کسی راهی ندارد و اشک‌هایش بی‌فایده هستند. در نهایت، او ابراز می‌کند که در این دشت پر از گل، به هیچ‌کجا نخواهد رسید و از حال خود و احساسش نسبت به محبوب بی‌خبر است.