شمارهٔ ۵۴۴

۵ بیت

هرگز دلی از نالة خود شاد ندارمفریاد که من طالع فریاد ندارم

تا بود دلم بستة زنجیر بلا بوددر عمر خود آسودگیی یاد ندارم

در طالع بزم فلک از نالة من نیستیک شمع که در رهگذر باد ندارم

خوبان به گرفتاری من دام مسازیدمن آهوش شوخم سر صیّاد ندارم

پروردة الطاف سبکروحی عشقمشرمندگی سیلی استاد ندارم

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به بیان احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق و تنهایی می‌پردازد. شاعر از سال‌ها بی‌خانمانی در کوی بلا صحبت می‌کند و علی‌رغم داشتن گنجی در دل، آن را ویرانه می‌داند. او به ننگ سوختن در آتش عشق دیگران اشاره می‌کند و اشاره می‌کند که دیگر به افسانه‌ها گوش نمی‌دهد. شاعر و یارانش در خرابات و در جستجوی عشق هستند و در عوض مال و ثروت، فقط دل دیوانه‌ای دارند. به حسرت به لعل لب پیمانه و یاد دوست اشاره کرده و می‌گوید که در تمام این دردها، تنها آمالشان یاد حبیب است. در نهایت، او از فقدان امکانات و ابزار دست‌یابی به آرامش و خوشبختی در سفر آخرت خود صحبت کرده، و باز هم به زندگی رندانه‌اش اشاره می‌کند. غزل حسرت و فقدان را به زیبایی ابراز می‌کند.