شمارهٔ ۴۹۹

۹ بیت

نیست غم گر بادة صافم نباشد در ایاغهمچو شمع از خون گرم شعله، تر دارم دماغ

بسکه از تاب رخش اجزای مجلس گرم بودامشب از خاکستر پروانه روشن شد چراغ

در سر زلف تو تا محو گرفتاری شدمطفل اشک از غیرت من می‌خورد خون فراغ

اخترم از پردة نه آسمان تابد چنانکز ته فانوسِ پیراهن فروزان شمع داغ

راه گم می‌کرد بوی پیرهن از اضطرابجذبة یعقوبش از خود گر نمی‌دادی سراغ

تا فروغ چهره‌اش افکند پرتو در چمنمی‌توان کردن تماشای گل از دیوار باغ

گل ز خندیدن دهن ننهاد بر هم بسکه بوداز نوازش‌های دیروز تو امشب تر دماغ

لوح عاشق ساده می‌باید، بلی زیبنده نیستلاله‌های داغ را جز سینة بی‌کینه راغ

غیر را دعویّ همچشمیّ فیّاض ابلهی‌ استاوج عنقا از کجا و جلوة پرواز زاغ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و شوق عمیق و بی‌نظیری که انسان را به سمت حقیقت و زیبایی می‌کشاند، می‌پردازد. خورشید و ماه به عنوان نمادهایی از عشق درخشان و پرنور تصویر می‌شوند. به تعبیر شاعر، عشق نه تنها از قوانین دین و عرف مستثنی است، بلکه فراتر از نام و ننگ‌های دنیا قرار دارد. عشق یک حقیقت بی‌پرده و بی‌قید و شرط است که توانایی تحولی عمیق در روح انسان دارد. در نهایت، شاعر به پیوند عمیق عشق و بیان هنری اشاره می‌کند، و عشق را به عنوان مذهب و فلسفه‌ای درونی معرفی می‌نماید که تجربه‌اش فراتر از تئوری‌های موجود است.