شمارهٔ ۴۷۶

۵ بیت

این روضه که وقفست بر اغیار نعیمشبر کِشتة عشّاق سمومست نسیمش

یک عمر نفس سوختم و نرم نکردمآن دل، که به یک ناله توان کرد رحیمش

آن مایده عشقست که صد قرن نیابییک دست و زبان سوخته‌ای همچو کلیمش

آن مزرع عشقست که پیوسته روانستبر کشت امید آب ز سرچشمة میمش

فیّاض چه دانی تو غم دل، که نداریدر سینة بیداد یکی دل، چه که نیمش!