شمارهٔ ۴۶۴

۷ بیت

هستی دنیا و بال جان غمناکست و بسنعمت آسودگی در خلوت خاکست و بس

موج دریای فنا سیلی به گردون می‌زندپیش این سیلاب عالم مشت خاشاکست و بس

هیچ کس را در جهان جز دامن آلوده نیستدامن پاکی که دیدم دامن خاکست و بس

ما شهادت دوستان در بند کاکل نیستیمآنچه از ما می‌برد دل زلف فتراکست و بس

منّتی بر ما ندارد سایة ابر بهارکشت ما پروردة مژگان نمناکست و بس

هر صفایی حسن نبود، هر هوایی عشق نیستعشق چشم پاک و خوبی دامن پاکست و بس

یک سخن فیّاض گفتم: عشق فانی گشتن استلیک فهم این سخن در بند ادراکست و بس