شمارهٔ ۴۵۹

۱۱ بیت

گم شدم از عالم امّا گم نشد نامم هنوزگشت معلومم که با این پختگی خامم هنوز

توبه از میخوارگی کردم ولی از یاد میمی‌زند تبخالة حسرت لب جامم هنوز

یک نگه کردی و در بی‌تابیم عمری گذشتمی‌رمد از سایة من صبر و آرامم هنوز

خاک هم گردیدم و از خجلت شمشیر توآب آید بر دهان چون می‌بری نامم هنوز

عمرها شد کز چمن در بند صیّادم ولیچشم بر گلزار دارد حلقة دامم هنوز

از می خواهش کشیدم دست و لب، صد ره به آبتلخی این باده باقی هست در کامم هنوز

همّتم بر عرش شهباز تجرّد می‌زندبا چنین آزادگی در بند ایّامم هنوز

تا ابد هم ابروانش ناز بر من می‌کندزهر چشمش می‌دهد تلخی بادامم هنوز

گرچه از بالای خود چندین گره دزدیده‌امجامة دنیا نمی‌افتد به اندامم هنوز

پیر گشتم لیک سودای جوانی در سرستخنده‌ها بر صبح دارد گریة شامم هنوز

گرچه می‌داند که فیّاض نصیحت نشنوماز نصیحت می‌کُشد زاهد به ابرامم هنوز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تجربه‌های دردناک و ناامیدی شاعر از عشق و زندگی است. شاعر می‌گوید که با وجود تلاش‌هایش، هنوز در چرخ دنده‌های کینه و دشواری‌ها قرار دارد و احساس می‌کند که باوجود سفرهای زیادی که کرده، هنوز نتوانسته‌ به آرامش برسد. او به گل امید اشاره می‌کند که از شرایط سخت زاده شده، اما به ناز آن، به یأس و ناامیدی نیز تکیه کرده است. رابطه‌ی او با معشوقش پر از داغ وداع و ناکامی است. در نهایت، شاعر به امید عافیت و رحمت در روابط انسانی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که او همواره پیگیر آرزوهایش است، هرچند که در نهایت هنوز به نتیجه‌ای نرسیده است.