شمارهٔ ۴۵۰

۵ بیت

به جرم اینکه لب یار شد مسخّر ساغرخوریم خون صراحی به کاسة سر ساغر

به راه کعبة میخانه‌ها پیاده خراممبه شکر آنکه لبی تر کنم ز کوثر ساغر

چو شیشه خون من ار محتسب به خاک بریزددمی چو موج نخواهم گذشتن از سر ساغر

مرا خدای به تردامنان باده رساندبه اشک گرم صراحّی و دیدة تر ساغر

همان به است که بیرون زنی ز میکده فیّاضمباد تر شوی از خندة مکرّر ساغر