شمارهٔ ۴۲

۷ بیت

سخن از خود رود چون گرد سر گردد زبانش راتبسّم آب می‌گردد چو می‌بوسد دهانش را

چنان سر داده رخش جلوه در میدان بی‌باکیکه نتواند گرفتن دست تمکین هم‌‌عنانش را

چو مویی گشته‌ام باریک و با این ناتوانی‌هابه صد دقّت تصوّر می‌کنم موی میانش را

بدان نیّت که یابم فرصت یک سجده بر خاکشهزاران بوسه بر لب نذر دارم آستانش را

شهیدی کو سپارد جان به یاد زلف مشکینشهما در عطسه افتد چون ببوید استخوانش را

هنوز از مصر تا کنعان توان ره بی‌بلد رفتنکه بوی پیرهن ره می‌نماید کاروانش را

زبان گوشة چشمش به من پیوسته در حرفستولی فیّاض جز من کس نمی‌فهمد زبانش را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عاشقانه بودن حالات دل شاعر نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق سخن می‌گوید و حس شگفت‌انگیزی که از تماس با او به دست می‌آورد را توصیف می‌کند. او به زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر حاضر است برای بدست آوردن توجه و عشق او تلاش کند. از جاهای مختلف، تصویری از سفر و تلاش برای رسیدن به معشوق نقل می‌کند و در نهایت می‌گوید که تنها خود او می‌تواند آرزو و احساساتش را درک کند. این شعر در واقع تجسم احساسات عمیق و عاشقانه شاعر نسبت به معشوقش است.