شمارهٔ ۴۱۰

۷ بیت

لطف کن تلخی که جان بی‌لذّت از شکّر شودآب کن زهری که دل مستغنی از کوثر شود

ضعف کی از پا درآرد رهروان شوق رانامة ما مرغ را بال و پر دیگر شود

لطف کن از چشمه‌سار تیغ چون آب حیاتقطرة آبی که کام حسرت ما تر شود

پشت بر خاکستر من داشت عمری شعله گرمسودة اخگر کنونم مشت خاکستر شود

چشم اگر بر لاله و گل می‌گشایم بی‌رخشهر نگه بر دیدة حسرت کشم خنجر شود

مرغ هر اندیشه نتواند به بام او پریدجلوة پرواز اینجا دام بال و پر شود

صندل بی‌دردی ما بود عمری دردسربر سرم صندل کنون فیّاض درد سر شود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف درد و غم خود می‌پردازد و می‌گوید که نمی‌خواهد شیون کند، چرا که این کار به غم او کمکی نمی‌کند. او نگران است که اگر به شدت بگرید، دردش کمتر شود. سال‌ها محبت و انتظارش بی‌نتیجه مانده و تنها حسرت به دلش می‌آورد. همچنین به این نکته اشاره دارد که مشکلاتش بر دلش سنگینی می‌کند و هر که به او نزدیک می‌شود، بیشتر درگیر درد او می‌شود. شاعر در نهایت به این نکته می‌رسد که هر کسی که از درد او رنج می‌برد، ممکن است روابطش با دیگران تیره و تار شود.