شمارهٔ ۴۰۹
کمردهام خالی دلی، خواهم دل او پُر شودتا دل خالی دگر از مشکل او پر شود
وه که بر دامان او آلودگی را رنگ نیستهر دو عالم گر زخون بسمل او پر شود
ذوق بال افشانی شمعی است امشب در دلمکز پر پروانه هر شب محفل او پر شود
دل به هم چون شیشة ساعت من و او بستهایمگر دلی خالی کنم ترسم دل او پر شود
از گلش فیّاض اگر روحانیون یابند بویهر شب از جوش ملایک منزل او پر شود