شمارهٔ ۳۴۶

۱۱ بیت

آنانکه پی به راه توکّل فشرده‌اندصاف رضا ز درد تحمّل فشرده‌اند

غافل مشو ز ساغر سرشار التفاتکاین جرعه را ز تیغ تغافل فشرده‌اند

سودای مغزکاوِ دماغ دل مرااز پیچ و تاب طرّة کاکل فشرده‌اند

نازک ترست شکوه‌ام از بوی گل، مگراین ناله را ز نالة بلبل فشرده‌اند؟

تا داده‌اند طبع مرا آب و رنگ فکرخون از رگ هزار تأمّل فشرده‌اند

سودائیان فکر به تشبیه زلف یارخوناب حسرت از دل سنبل فشرده‌اند

تا چهره‌اش به آب نزاکت سرشته شداز لاله رنگ و نازکی از گل فشرده‌اند

در عهد زلفش از رگ اندیشه اهل فکرسودای امتناع تسلسل فشرده‌اند

دلدادگان عشق ز شریان آرزوخون فساد عرض تجمّل فشرده‌اند

مردان عشق در گذر سیل حادثاتپای ثبات سخت‌تر از پل فشرده‌اند

فیّاض آبروی دو عالم مجرّداناز گوشة ردای توکّل فشرده‌اند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و غم ناشی از عشق و جدایی می‌گوید. او به توصیف محبوبی می‌پردازد که درد و رنج او را افزایش داده است. در این میان، به نفاق و ریاکاری زاهدان اشاره می‌کند و از سادگی آنها درک می‌کند که چقدر از حقیقت عشق دورند. شاعر اظهار می‌کند که هرچند در راه عشق با موانعی مواجه است، اما از مسیر محبت و مستی باز نخواهد گشت. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زندگی بدون معشوق سخت و پر از غم است و تنها عشق واقعی می‌تواند انسان را آزاد کند.