شمارهٔ ۲۹۷

۷ بیت

به آن قد سرفرازی می‌توان کردبه آن رخ عشقبازی می‌توان کرد

به آن نازی که بر خود چید حسنتبه عالم بی‌نیازی می‌توان کرد

به رویت هر که زلفت دید دانستکه با خورشید بازی می‌توان کرد

چو دل بردی ز دست بیقرارانگهی هم دلنوازی می‌توان کرد

تظلّم می‌کند بیچارگی‌هاکه گاهی چاره سازی می‌توان کرد

جفا بس ای فلک کز یک شرر آههزار انجم گدازی می‌توان کرد

چه لازم کوتهی ای بختِ فیّاضچو زلف غم درازی می‌توان کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تاثیرات عشق و زیبایی معشوق بر خود سخن می‌گوید. او به وصف حالات دیوانه‌وارش پرداخته و بیان می‌کند که هر جنبه‌ای از معشوق، از جمله چشم‌ها، ابروها و موهایش، او را به شدت مجذوب و دیوانه کرده است. شاعر از توانایی‌های معشوق برای تسخیر دل و عقلش نیز صحبت می‌کند و به حسرتی ناگزیر از عشق و گریه‌های بی‌وقفه‌اش اشاره می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عشق واقعی مسیر سخت و پر چالشی دارد، اما باز هم نمی‌تواند از جاذبه معشوق رهایی یابد.