شمارهٔ ۲۱۹
رسید موسم نوروز و روزگار شکفتز خندة گل شادی دل بهار شکفت
چه باده ساقی نیسان به جام گلشن ریخت!که گل به روی گلش همچو روی یار شکفت
تبسّم که به داغ جگر نمکریز است؟کزین امید گل لاله داغدار شکفت
چه حاجتست به باغم که نازنین مرادمیده سبزة خطّ و گل عذار شکفت
یکی به کشت بهارم بیا کنون که مراهزار رنگ گل اشک در کنار شکفت
ز خاکِ کُشتة او سر کشیده شعلة شوقترا خیال که شمع سر مزار شکفت
شکفته ریخت ز کلک من این غزل فیّاضز بسکه خاطرم از التفات یار شکفت