شمارهٔ ۲۱۰

۱۲ بیت

نوبهار من که هر خار مرا گل کرد و رفتناله‌ام را در فراق خویش بلبل کرد و رفت

باد گلزار جمالش ایمن از خاشاکِ‌نقصآنکه هر خاشاک ما را دستة گل کرد و رفت

فکرها دارد برای من بهر حسنی بهارتا نپنداری که در کارم تغافل کرد و رفت

گر پریشان است حرفم در غم او، دور نیستهر نفس را بر لب من شاخ سنبل کرد و رفت

آسمان گر با سمندش برنیاید دور نیستآفتاب از طبل باز او تنزل کرد و رفت

هر سر خاری درین وادی بهار خرّمی استابر احسانش عجب عرض تجمّل کرد و رفت

حلقة فتراک کمتر از شکنج طرّه نیستمی‌توان آنجا خیال چین کاکل کرد و رفت

لذّت دیگر بود در اضطراب دیدنشجلوه‌اش آرام را محو تزلزل کرد و رفت

من کجا و صبر و طاقت این‌قدرها در فراقبرگ کاهم را غمش کوه تحمّل کرد و رفت

مستطیع کعبة اخلاص گشتن مشکل استدل درین ره تکیه بر زاد توکّل کرد و رفت

همّت آزادگان صید کمند و دام نیستمشکل است این راه، می‌باید تحمّل کرد و رفت

صحبت نواب خان فیّاض صیادی خوش استدر چنین دامی توان ترک تعقل کرد و رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و محبت صحبت می‌کند که از ابتدا در دل او جا داشته و هر جا که آتش عشق شعله‌ور شده، به خاطر این احساس بوده است. او به یادروزی که درباره زیبایی محبوبش صحبت می‌کرده، در جمعی از شمع‌های درخشان یاد می‌کند. شاعر نشان می‌دهد که هرگز جلوه عشق به این زیبایی قابل قیمت‌گذاری نبوده و در نهایت، حتی بعد از شکست‌ها و سختی‌ها، کشتی دل او به آرامش می‌رسد. او همچنین می‌گوید که اگر به هدفش نرسد، می‌تواند با قدرت بیشتری در پی آن برود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که جدایی از محبوبش باعث خوشحالی او شده و این غم را تنهایی تجربه می‌کند.