شمارهٔ ۲۰۶

۵ بیت

کسی ز ننگ به من گرچه روبه‌رو نگذاشتخوشم که دست سبو دست من فرو نگذاشت

خوشم که آینه هر چند کرد بی‌رویینقاب جانب روی ترا فرو نگذاشت

ز زخم‌های تن خسته خون دل همه رفتفغان که تیغ تو آب مرا به جو نگذاشت

هزار مطلب سرگشته در کشاکش بودنگاه گرم تو ما را به گفتگو نگذاشت

بس است این قدر از دوست آرزو فیّاضکه غمزه‌اش به دلم هیچ آرزو نگذاشت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حسرت و از دست دادن می‌پردازد. او از زلف ساقی و دامان یار که از دست رفته‌اند، غمگین است و از نبود گل و برگ در گلستان و چمن صحبت می‌کند. بلبلان بی‌صدا مانده‌اند و امیدی به بهار ندارند. شاعر از گذر عمر و تلاش بی‌نتیجه‌اش برای به دست آوردن چیزهایی که به آن‌ها آرزو داشت، می‌گوید و به حسرت‌هایش اشاره می‌کند. او به یاد می‌آورد که فرصت‌ها از بین رفته‌اند و زیبایی‌ها نیز به زودی به فراموشی سپرده می‌شوند. نهایتاً، او از غم‌های خود و همچنین از دوستان و بیگانگان بیزار شده و به یاد یاری که به او اهمیت داده است، غمگین می‌شود. شعر به طور کلی بیانگر ناپایداری و فانی بودن زندگی و آرزوهاست.