شمارهٔ ۱۸

۵ بیت

ای تشنه تیغ ابروی نازت به خون ماخطِّ خوش تو سرخط مشق جنون ما

هرگز نبود کوکب ما این چنین سیاهزلفت فکند ساه به بخت زبون ما

گلگون ز باده نیست ترا چشم فتنه‌سازآلوده است دامن نازش به خون ما

یکروی و یکدلیم به هر کس چو آینهبیرون نماید آنچه بود در درون ما

فیّاض شکرِ بخت سیه را چه‌سان کنمشد عاقبت به زلف بتان رهنمون ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و از درد و خون‌ریزی که این عشق به همراه دارد. او به تیغ ابروی معشوق اشاره می‌کند که به قلب او زخم می‌زند و جنون عشق را به تصویر می‌کشد. شاعر از سیاهی بخت خود و تأثیر زلف معشوق بر سرنوشتش می‌گوید و به لطافت و ناز معشوق اشاره می‌کند که دامنش آلوده به خون عاشقان است. در نهایت، او به یکتایی و یکدلی که در درونش وجود دارد اشاره کرده و از سرنوشت شوم خود در پی عشق بی‌پاسخ سخن می‌گوید.