شمارهٔ ۱۰۰

۷ بیت

گلِ بی‌رنگِ عشق چیدة ماستساغر زهر غم کشیدة ماست

رخش امّید تا به کی تازیموحشی مدّعا رمیدة ماست

خاطرش از طرب مرنجانیدای دل و دیده، غم رسیدة ماست

آنچه ز اسباب عشق مانده به ماآرزوی به خون تپیدة ماست

در ره عشق هر کجا بینینقش پای سر بریدة ماست

داده از خاک پای یار نشانمنّت توتیا به دیدة ماست

زیب تابوت ما شود فیّاضهر گل حسرتی که چیدة ماست