شمارهٔ ۹ - در منقبت امیرالمومنین علی (ع)

۳۵ بیت

شهید عشق تو آید به یاد جانش و لرزدکند خیال خدنگ تو استخوانش و لرزد

مریض عشق ترا تا ز درد خسته نگردداجل به بالین آید به قصد جانش و لرزد

به خاک کشته خود گر کنی گذر ز ره نازز شوق زنده شود جان نانتوانش و لرزد

قتیل تیغ نگاه تو از سیاست خویتنفس برون رود از قالب تپانش و لرزد

ز بس که مضطرب از تن برون رود بنشیندبه شاخ سدره خجل جان گشتگانش و لرزد

خط نگاه ز رویت به دیده مضطرب آیدبسان دزد که دریافت پاسبانش و لرزد

غمت جدا ز دلم مضطرب بود چو دل منبسان مرغ که گم کرده آشبانش و لرزد

غمت گذاشت دلم را و شد زبیکسی از خودچو رهروی که گذارند کاروانش و لرزد

ز بس که گشته سراپا پر از جراحت تیغشدلم ز بیم کند یاد ابروانش و لرزد

نگاه او چو کشد از نیام تیغ سیاستاجل زبیم زند دست در عنانش و لرزد

هوس نگاری شوقم به دست و خامه حسرتخیال بوسه کند نقش بر لبانش و لرزد

خیال بوسه آن لب به دل چه گونه نگارمکه می برد لب من نام آستانش و لرزد

چه گونه در کمر آرم دو دست شوخ وشی راکه زلف خیره کند دست در میانش و لرزد

ز هیچ خامه کند مانی تصور وانگهبه لوح ذره کشد صورت دهانش و لرزد

چنان فکنده به خواریم کافری که ز بیمشفلک لقب کندم خاک آستانش و لرزد

نظر به سوی من افکند و مضطرب شدم از بیمچو بسملی که نمایند قصد جانش و لرزد

چنان که دل ز جفاهای آن ستمگر بدخوبه دیده جای دهد ناوک سنانش و لرزد

سزد دگر که برم شکوه از غمش به جنابیکه پیر چرخ کند یاد امتحانش و لرزد

علی عالی آن کو ز شرم بی ادبی هافلک به دیده کشد خاک آستانش و لرزد

بلند رتبه شهی کز علو قدر نمایدفلک گدایی رفعت ز آستانش و لرزد

حریم روضه او گلشنی است درخور شانشکه چرخ نام کند روضه جنانش و لرزد

کمینه کوچه شهر جلال اوست طریقیکه عقل نام کند راه کهکشانش و لرزد

به میهمانی خدام او قضا ز خجالتفرستد اطلس چرخ از برای خوانش و لرزد

به مکتب ادبش بار اگر دهند خرد راچو طفل لوح به کف گیرد از بنانش و لرزد

بهگاه معرکه آن شیرافکن از دم تیغیکه مهر یاد کند تیغ خونفشانش و لرزد

اگر به موج کند آفتاب نسبت تیغشز بیم آب شود جمله استخواش ولرزد

چو باد قهرش در معرکه به جلوه درآیدچو بید تر شود اعضای دشمنانش و لرزد

چو آتش غضبش برفروزد از پی کینهسپندوار زمین خیزد از مکانش ولرزد

ز مشت خار و خس استخوان دشمن جاهشز بیم کینه او خاست دود جانش و لرزد

سمند عمر خرامش چه تند و سرکش و شوخستکه می فرستد نعل مه آسمانش و لرزد

زمین ز سخت سمی های او چو زلزله گیردجهد ز روی ادب بوسه بر عنانش و لرزد

به گاه پویه چو خواهد که در رکاب وی افتدبه لب رسد ز دویدن زمانه جانش و لرزد

چو در جلو فکند سرعتش سپهر برین رافتد ز پی به دو گام ابرش زمانش و لرزد

فلک بلرزد بر وی چو دود بر سر شعلهچو گرم پویه شود یک یک استخوانش و لرزد

ز مطلع دگرم روی صفحه نور گرفتهکه آفتاب قسم می خورد به جانش و لرزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تاثیر عمیق آن بر زندگی و روحیات انسان است. شاعر به توصیف احساسات شدید خود نسبت به معشوق می‌پردازد، احساساتی که گاهی به حدی می‌رسند که باعث لرزش جانش می‌شوند. عشق به معشوق آن‌قدر قوی است که مرگ، درد و جدایی در آن نقش بسزایی دارند. شاعر از مضطرب شدن دل و جان خود هنگام یادآوری معشوق سخن می‌گوید و به شدت وابستگی و شوقی که در دلش وجود دارد، اشاره می‌کند. همچنین به قدرت نگاه و رفتار معشوق اشاره‌ می‌کند که می‌تواند انسان را به شدت تحت تاثیر قرار دهد. این اشعار نمایان‌گر خلسه، اشتیاق و درد عشق هستند که در نهایت به تنهایی و حسرت می‌انجامند.