شمارهٔ ۱۳۹

۵ بیت

از شه و قاضی و شیخم نبود پرواییدر همه دردکشان نیست چو من رسوایی

ساقیا می ده و اندیشه مکن نیست مراهیچ از شحنه و شیخم به جهان پروایی

از مسلمانی من آه که در دیر مغانطعنه زد دوش به من مغبچه ترسایی

گفت خاقان به فغان کای شه خاقان امروزرحم کن بر من و اندیشه کن از فردایی

این غزل چون بشنید آن بت شکر لب گفتکه چو خاقان نبود طوطی شکرخایی