شمارهٔ ۱۹۵
ای مه نامهربان نامهربانی تا به کیجان ربایی تا به چند و دلستایی تا به کی
آرزوی یک خدنگت ساخت پیرم ای جوانبا من قد گشته خم آن شخکمانی تا به کی
در زبان یاری به من اما به دل یاری به غیرمیندانم با من این لطف زبانی تا به کی
از غمت میمیرم و هستی تو با من بدگمانبا من ای جانان من این بدگمانی تا به کی
سوزد از مهر نهانی تو به خاقان خود بگودرد این دل سوخته سوز نهانی تا به کی