شمارهٔ ۷ - توصیف غار جمشیدی
تعالی الله نه غارست این جهانیستزمین او ز رفعت آسمانیست
عقاب آسمان را گر تواندکه اینجا پر زند خوش آشیانیست
به هر برجی در آن از روح قدسیخجسته کوکبی صاحب قرانیست
ز خدام در این آستانستاگر آن آسمان را پاسبانیست
ز انوار تجلی در فضایشببینی هر کجا راز نهانیست
تو گویی گوهر خورشید و مه رابه هر سنگ اندر او فرخنده کانیست
معاذالله تو و مدحش فصیحیگرفتم آن که هر مویت زبانیست
به جمعی اندر آن مجلس گرفتمکه از اخلاص هر موشان جهانیست
همه صحرانشین و شهرزادندوفا را طبع ایشان ترجمانیست
لقب جمشیدی و جمشید فطرتبنامیزد چه فرخ دودمانیست
چو دیگ قدرشان در جوش آیدفلک آنجا کلوخ دیگدانیست
خداشان دایما فرخنده دار[ا]دازین فرخنده منزل تا نشانیست